⚠️امام جواد (ع) و معرفیِ عامل نابودیِ دین ، تباهیِ آدمی و جامعه انسانی✍️ هادی سروش

شفقنا- حجت الاسلام و المسلمین هادی سروش در یادداشتی نوشت: آموزه های اهل بیت(ع) چراغ مسیر موفقیت های فردی و اجتماعی در ابعاد مختلف است. به تعببر محقق بزرگ اسلام خواجه نصیرالدین طوسی؛ کلمات انبیاء و اولیاء خدا معجزاتِ گفتاری آنهاست و به تعبیر استاد علامه حسن زاده آملی معجزات گفتاری آنان از معجزات رفتاری شان بلند مرتبه تر است چرا که برای خواص قابل بهره مندی بیشتری است.سه حقیقت مهم در خلقتسه حقیقتِ مهم در جهان خلقت از اهمیت بیشتری سهم داشته و دارد و گزاره های مهم در اخلاق و فقه و حقوق در رابطه با این سه حقیقت نشان از اهمیت زیاد آن سه است که از این قرار است؛ دین، انسان و جامعه.خطراتِ در کمین دین، آدمی و جامعه انسانیدر بیان امام جواد (ع) در راستای دین و انسان و جامعه، سه خطر غیر قابل انکار معرفی شده است. نابودیِ دین؛ در بدعت است و تباهی انسان در طمع اوست و سقوط جامعه؛ در رهبری و ریاست زمامداران و مسئولانِ فاسد قرار دارد!بخشی از یک بیان امام جواد (ع) چنین است؛ “ولاهَدْمَ لِلدّينِ مِثْلُ الْبِدَعَ ، وَلااَفسَدَ لِلرَّجُلِ مِنَ الطـَّمَعِ وَ بِالرّاعى تَصْلِحُ الرَّعِيـَّةُ؛ امام جواد عليه السلام فرمود: هيچ چيز مثل بدعت دين را از بين نمى برد، و هيچ چيز مثل طمع مرد را تباه نمى كند، و به واسطه رؤساء مردم هم اصلاح مى شوند..”(مسندالامام الجواد / ۲۴۶)بدعت به چه معناست؟بدعت گرچه در لغت شامل هر نوآوری است، اما در اصطلاح حدیث و سپس در اصطلاح فقه؛ به معنای این است که چیزی در دین وارد شود و به عنوان یک امرِ دینی محسوب شود که یا مورد نهی باشد یا درباره آن دستوری وجود نداشته باشد و طبعا ذیل هیچ یک از احکام کلی دین قرار نگیرد.با این تفسیر، آنچه اهل سنت و علماء آنان مانند غزالی برای توجیه احکام م

پای حقالناس در میان استهادی سروش، استاد حوزه علمیه اما عملکرد شورای نگهبان در عدم بیان علل رد یا تاییدصلاحیتها و نبود فرصتی برای دفاع این افراد از خود را به لحاظ فقهی و شرعی مورد بررسی قرار میدهد:«آنچه که مربوط به حقالناس میشود در فقه جایگاه خاصی دارد. افرادی که با داشتههای علمی یا مهارتی وارد صحنهای میشوند طبیعتاً این حق را دارند که در حوزهای وارد عرصه مدیریت و فعالیت شوند. اینکه شخصی به صورت فردی و بدون جایگاه تعریفشده یا با جایگاه تعریفشده مانع از آن شود که فردی بتواند از مهارت خود استفاده کند، موضوع حقالناس را مطرح میکند. اگر فردی اجازه نداشته باشد از ورود فرد دیگری به یک حوزه خاص ممانعت کند از همان لحظه اول زمینه ایجاد حقالناس را فراهم کرده اما اگر شخصی اعم از حقیقی یا حقوقی با استفاده از جایگاهی که دارد از ورود شخص یا اشخاص به عرصهای خاص ممانعت کند، اگر به حقالناس پایبند نباشد حتی اگر جایگاه قانونی هم داشته باشد، باز هم در مقابل حقالناس باید پاسخگو باشد.»او اضافه میکند که اگر نهادی براساس شرح وظایف قانونی میتواند صلاحیت افراد را تایید یا رد کند یا به قول خودشان عدم احراز صلاحیت کند، در هر صورت با حقالناس مواجه است:«یعنی در عین اینکه جایگاه قانونی این نهاد را برای بررسی صلاحیتها میپذیریم اما نمیتوانیم به دلیل این جایگاه قانونی، مسئله حقالناس را نادیده بگیریم. در واقع این جایگاه قانونی آمده است که حقالناس را در یک نظام سیاسی رعایت کند. طبیعتاً باید در این مسئله فرایند حقالناس را در نظر بگیریم. جایگاه حقالناس در فقه و اخلاق کاملاً خود را نشان میدهد.»سروش این را هم میگوید که اگر احراز شد فردی صلاحیت جایگاهی را ندارد یا احراز نشد که او صلاحی

کدخبر: ۱۶۳۲۱۵۹تاریخ انتشار: ۱۴۰۳/۰۲/۳۱ ۰۷:۴۳:۲۲هادی سروش: امام خمینی(س) در آثار عرفانی بر این نظر است که انسان با کرامت خلق شده استامام خمینی(قدس سره) بر اساس مبانی عرفانی؛ کرامت انسانی را پذیرفته و کرامت ذاتی انسان را مقدمه رسیدن انسان به کمالات بالای الهی دانسته است.به گزارش جماران حجتالاسلاموالمسلمین هادی سروش، استاد حوزه علمیه در جلسات هفتگی خود در شرح اصول کافی در هیئت انصار المهدی تهران با ورود به بحث «کرامت ذاتی انسان» گفت: امام خمینی(قدس سره) بر اساس مبانی عرفانی؛ کرامت انسانی را پذیرفته و کرامت ذاتی انسان را مقدمه رسیدن انسان به کمالات بالای الهی دانسته است.امام خمینی(قدس سره) و کرامت ذاتی انساناستاد هادی سروش اظهار کرد: امام خمینی(قدس سره) بر اساس مبانی عرفانی؛ کرامت انسانی را پذیرفته و کرامت ذاتی انسان را مقدمه رسیدن انسان به کمالات بالای الهی دانسته است. بله، ایشان، کرامت ذاتی که در برتریهای ادراکی و عقلی مطرح است را کافی نمیداند و معیار بلندایِ کرامت را روحانیت نفس و مراعات تقوا میداند و تصریح میکند؛ انسان با کرامت خلق شده است.کرامت ذاتی و کرامت ایمانیاستاد حوزه علمیه گفت: مشکل برخی عالمان ما خلط کرامت ذاتی و کرامت ایمانی است. وقتی فردی فاقد ایمان است، ضرورتاً فاقد کرامت ذاتی نیست. بله کرامتی که منشاء ایمان است مرتبه بالاتری از کرامت انسانی است ولی فاقد ایمان، فاقد کرامت ذاتی نیست.کرامت در دیدگاه ملاصدراوی بیان کرد: از نگاه حکمت متعالیه و صدرالمتألهین؛ در مرحله اوّل؛ کرامت انسان، امری حقیقی و وجودی است، نه اعتباری و قراردادی. و در مرحله دوم؛ دارای مراتب است و به تبعیت از وجود، تشکیکی است.کرامت انسان در قرآنهادی سروش گفت: عجیب است در رابطه با کرامت انسان